Het was kwart over acht ’s avonds. Ik stond nét in de keuken, kopje thee in mijn handen en hoorde de vloer kraken boven mijn hoofd. Mijn oudste ontspannen naar bed krijgen; het leek die avond verder weg dan ooit.
Gevolgd door: “Mama?”
Ik had al een slokje water gebracht. Twee keer de dekens rechtgelegd. Een knuffel die even kwijt was, weer gevonden. En nu stond ik hier en wist ik al wat er zou komen. De deur zou opengaan. Er zou een reden zijn. Een goede reden, want mijn kind verzint ze niet zomaar.
“Ik hoorde een geluid. Wat was dat?”
Ik deed wat ik altijd doe: ik ging naar boven. Legde uit dat het de verwarmingsbuis was. Stopte hem nog een keer in. Welterusten. Liep de trap af.
Om tien over half negen stond ik weer boven.
Wat er écht achter dat roepen zit
Ik heb dit patroon zo vaak gezien — bij mezelf, en bij de ouders en kinderen in mijn praktijk — dat ik het inmiddels anders ben gaan lezen. Het is geen ongehoorzaamheid. Het is ook geen manipulatie. Het is een zenuwstelsel dat nog niet klaar is om los te laten.
De dag zit er nog in. Letterlijk.
Kinderen verwerken prikkels anders dan volwassenen. Een drukke schooldag, een ruzie op het plein, een toets die spanning gaf, het geluid van de televisie beneden terwijl zij boven proberen te slapen. Dat stapelt op in het lijf. En een lijf dat nog aan staat, gaat niet zomaar uit.
Het roepen is geen verzet. Het is de manier waarop een kind zegt: ik ben er nog niet. Dat is iets anders dan niet willen slapen. En het vraagt daarom ook iets anders dan een strikter ritueel of eerder naar bed sturen.
Waarom ritme wel helpt, maar niet genoeg is
Een vast bedtijdritueel is een goede basis, absoluut. Voorspelbaarheid geeft het zenuwstelsel van een kind houvast. Als elke avond dezelfde volgorde heeft, leert het lijf: dit is het signaal dat de dag voorbij is. Maar als de spanning van de dag te groot is, helpt ritme alleen niet. Dan is het alsof je een emmer water probeert op te vangen met een zeef — de structuur is er, maar de inhoud stroomt er doorheen.
Ik zie dit regelmatig bij kinderen die ik begeleid via EFT therapie in Amsterdam. Ze hebben thuis prima rituelen. Tanden poetsen, boekje lezen, lichtje aan of uit. En toch blijven ze roepen. Toch komt de slaap niet. Toch loopt een ouder elke avond de trap op en af tot het bijna tien uur is.
Het probleem zit niet in het ritueel. Het zit in wat er vóór het ritueel al in het lijf zat.
Wil je weten of jouw kind ’s avonds vastloopt door spanning? In de masterclass Ontspannen naar bed met EFT leer je in 75 minuten hoe je EFT tapping thuis inzet — voor je kind én voor jezelf. Praktisch, online en direct toepasbaar.
Wat een kind nodig heeft om echt los te laten
Loslaten is iets wat een kind moet durven. En durven kost energie die er ’s avonds soms gewoon niet meer is. Meer structuur helpt vaak niet. Wat wel helpt, is het lijf écht helpen ontspannen: door de spanning die zich overdag heeft opgebouwd ook echt te laten gaan.
Dat klinkt groter dan het is. In mijn praktijk werk ik met EFT — tappen — omdat het precies daarvoor bedoeld is. Niet als therapietechniek die je jarenlang moet leren, maar als iets wat je thuis, samen met je kind, gewoon kunt doen. Een paar minuten voor het slapen. Op het bed, in pyjama, met een knuffel erbij als dat nodig is.
Je tikt zacht op een aantal punten op het gezicht en het bovenlichaam, terwijl je benoemt wat er is. Niet wegpraten. Niet oplossen. Gewoon erkennen dat de dag er was, dat het soms veel was en dat het nu voorbij is.
Kinderen pakken dit verrassend snel op. Zeker de wat oudere, die al woorden hebben voor wat ze voelen. Maar ook jongere kinderen reageren op het tikken zelf. Op de aanraking, de stem, de rust die jij uitstraalt terwijl je het doet. Geen bijzondere volgorde die je perfect moet onthouden, geen woorden die precies goed moeten zijn. Het gaat om de combinatie van aanraking en erkenning.
Soms zegt een kind halverwege iets. Iets wat je niet verwachtte. Een zorg die de hele dag al meegereden had maar geen plek had gevonden. Dat is geen onderbreking; dat is precies wat er moet gebeuren. Je benoemt het, je tikt erop en je gaat verder.
Na een paar minuten merk je het aan het lijf. De schouders zakken. De ademhaling wordt rustiger. Het hoofd dat nog aan stond, begint te dimmen. Niet omdat je iets hebt opgelost, maar omdat je kind heeft mogen landen.
Wat het ook doet met jou als ouder
Dit is het deel dat ouders vaak verrast.
Want terwijl jij tikt, tik je ook bij jezelf. Je kunt niet rustig en aanwezig zijn voor je kind als jij zelf nog op halve kracht staat. Als je al halverwege de avond begint te tellen hoeveel minuten het nog duurt. Als er lichte weerzin in je borst zit bij elke roep, ook al weet je dat het niet de bedoeling is dat je dat voelt.
Dat gevoel is niet erg. Het is eerlijk. Jij hebt ook een dag achter de rug.
Maar het is wel iets om te zien. Want kinderen voelen het als een ouder gespannen is. Ze worden er onrustiger van, niet rustiger. Ze gaan juist meer roepen, meer controleren, meer verbinding zoeken. Omdat ze onbewust aanvoelen dat de verbinding er niet helemaal is.
Als jij ontspant, ontspant je kind. Dat is niet poëtisch, dat is fysiologie.
Ik schrijf meer over de wisselwerking tussen ouder en kind op de pagina over EFT therapie voor kinderen en ouders. En als je wil weten hoe je je kind concreet helpt ontspannen voor het slapen, lees dan ook dit artikel over geruststellen voor het slapen.
Een avond die anders liep
Een paar weken geleden was het weer kwart over acht. Mijn zoon lag boven, de dag was lang en ik voelde het al aankomen.
Maar deze keer ging ik naar boven voordat hij riep.
We tapten een paar minuten. Ik noemde de dingen op die er waren geweest die dag. De zwemles waar hij niet naartoe wilde. Het kind op het plein dat iets zei. Het hoofd dat maar door bleef gaan.
Hij lag stil. Zijn ademhaling werd dieper.
Ik zei niets meer. Hij ook niet.
Ik liep de trap af, zette thee en het bleef stil boven.
Omdat hij zelf in slaap kon komen, nu het lijf hem hielp.
Wil je leren hoe je dit zelf thuis doet, samen met je kind? In de masterclass Ontspannen naar bed met EFT leer ik je in 75 minuten de basis van EFT tappen — praktisch, interactief, en direct toepasbaar die avond nog.
In mijn praktijk werk ik met EFT om kinderen én ouders te helpen grip te krijgen op grote emoties. Samen kijken we wat er speelt, wat jullie nodig hebben, en wat er kan veranderen. Vaak is één gesprek al verhelderend.
✨ voel je vrij om te delen wat er speelt
Odette Koelewijn is EFT therapeut in Amsterdam, gespecialiseerd in kinderen en ouders. Ze werkt met gezinnen die vastlopen op gedrag, emoties en opvoedingsvragen.
Meer lezen? Zie ook mijn artikel over Manipulatief gedrag bij kinderen en Faalangst bij kinderen.